Asynchroniczność, a co to takiego? Ano jest to taki bajer, co działa od razu, a nie za chwilę. Ot, komcio dodaje się bez przeładowania strony. A dlaczego tak fajnie działa? Bo to AJAX, a nie PHP.

Tak, w końcu się udało. Pojechałem razem z Agniechą na Falkona - lubelski konwent ogólnofantastyczny. Co prawda jechałem bezpośrednio z pracy, z Warszawy, więc nie zdążyłem na rozpoczęcie, ale i tak nie mogę narzekać, bo dotarłem spokojnie na wykład pana Pilipiuka o polskich pionierach lotnictwa.

Postanowiłem przypomnieć sobie jak wygląda JavaScript. Nie miałem z nim zbyt dużo do czynienia, a jeśli już, to kontakty nasze były raczej sporadyczne. Ciekawiły mnie możliwości jQuery, nie tyle pod kątem różnych bajerów możliwych do użycia na stronie internetowej (choć to oczywiście też jest ciekawym wątkiem), bardziej chodziło mi o coś rozrywkowego. Czy można napisać grę w JavaScript wspomagając się biblioteką jQuery? Jeśli tak, to czy będzie to proste? Ile czasu zajmie napisanie prostej, działającej gry? Czy będzie szybsze, wygodniejsze i łatwiejsze, niż w innych technologiach, na przykład C++ czy PHP?

Byłem ulgowy praktycznie od zawsze. Teraz nie mogę się pogodzić z brutalną prawdą. Nie wiem, czy kiedykolwiek się pozbieram. Na pewno będzie mi ciężko.

W połowie listopada pojawią się dwa interesujące mnie wydarzenia, niestety trzeba się będzie na jedno zdecydować. Pech chciał, że już drugi raz z rzędu muszę odpuścić sobie NetDay mimo, iż za każdym razem obiecywałem sobie, że jednak się na nim pojawię.

Dbanie o szczegóły podczas kręcenia filmów nie jest mocną stroną twórców. Wciskanie ściemy bywa ryzykowne - szczególnie, jeśli widzem jest ktoś, kto zna się na rzeczy. Tak oto dzięki najnowszej technologii jesteśmy w stanie obserwować zmagania najlepszych zabójców na świecie - wpis dotyczy filmu The Tournament, który powstał w tym, 2009 roku.

Dawno już nie grałem w Neuroshimę, więc postanowiłem zebrać skromną gromadkę chętnych. Nie wszyscy byli dostępni, ale póki są jeszcze w mieście ludzie gotowi na partyjkę czy dwie, to warto im to ułatwić. Tak oto spotkaliśmy się we czworo: Efka, Piotrek, Agniecha i ja. Co prawda Efka nie grała nigdy w Hexa, ale jak się okazało, pod koniec dała się wciągnąć.